منم زیبا که زیبا بنده ام را دوست میدارم

توبگشا گوش دل پروردگارت با تو میگوید

تو را در بیکران دنیای تنهایان

رهایت من نخواهم کرد

رها کن غیر من آشتی کن با خدای خود

تو غیر از من چه میجویی؟

تو با هر کس به  غیراز من چه میگویی؟

تو راه بندگی طی کن عزیزا من خدایی خوب میدانم

تو دعوت کن مرا با خود به اشکی یا خدایی میهمانم کن

که من چشمان اشک آلودت را دوست میدارم

طلب کن خالق خود را بجو ما را تو خواهی یافت

که عاشق میشوی بر ما وعاشق میشوم بر تو که

وصل عاشق ومعشوق هم ،آهسته میگویم ،خدایی عالمی دارد

تویی زیبا تر از خورشید زیبایم ،تویی والاترین مهمان دنیایم

که دنیا بی تو چیزی چون تو را کم داشت

وقتی تو را آفریدم بر خود احسنت میگفتم

مگر آیا کسیهم با خدایش قهر میگردد؟

هزاران توبه ات را گرچه بشکستی .ببینم من تورا از درگهم راندم ؟

که میترساندت از من ؟رها کن آن خدای دور

آن نا مهربان معبود .آن مخلوق خود را

این من پروردگار مهربانت .خالقت .اینک صدایم کن مرا .باقطره اشکی

به پیش آور دو دست خالی خود را  با زبان بسته ات کاری ندارم

لیک غوغای دل بشکسته ات را من شنیدم

غریب این زمین  خاکی ام ،آیا حاجتی داری ؟

بگو جز من کس دیگری نمیفهمد ،به نجوایی صدایم کن ،بدان آغوش من باز است

قسم بر عاشقان پاک با ایمان

قسم بر اسبهای خسته در میدان

تورا در بهترین اوقات آوردم

قسم بر عصر روشن ،تکیه کن بر من

قسم بر روز، هنگامی که عالم را بگیرد نور

قسم بر اختران روشن اما دور ،رهایت من نخواهم کرد

برای درک آغوشم ،شروع کن، یک قدم با تو

تمام گامهای مانده اش با من

تو بگشا گوش دل پروردگارت با تو میگوید

در بیکران دنیای تنهایان ،رهایت من نخواهم کرد

سهراب سپری

 ”’حمید مصدق خرداد ۱۳۴۳″

تو به من خندیدی و نمی دانستی
من به چه دلهره از باغچه همسایه سیب را دزدیدم
باغبان از پی من تند دوید
سیب را دست تو دید
غضب آلود به من کرد نگاه
سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک
و تو رفتی و هنوز،
سالهاست که در گوش من آرام آرام
خش خش گام تو تکرار کنان می دهد آزارم
و من اندیشه کنان غرق در این پندارم
که چرا باغچه کوچک ما سیب نداشت

“جواب زیبای فروغ فرخ زاد به حمید مصدق”

من به تو خندیدم
چون که می دانستم
تو به چه دلهره از باغچه همسایه سیب را دزدیدی
پدرم از پی تو تند دوید
و نمی دانستی باغبان باغچه همسایه
پدر پیر من است
من به تو خندیدم
تا که با خنده تو پاسخ عشق تو را خالصانه بدهم
بغض چشمان تو لیک لرزه انداخت به دستان من و
سیب دندان زده از دست من افتاد به خاک
دل من گفت: برو
چون نمی خواست به خاطر بسپارد گریه تلخ تو را….
و من رفتم و هنوز سالهاست که در ذهن من آرام آرام
حیرت و بغض تو تکرار کنان
می دهد آزارم
و من اندیشه کنان غرق در این پندارم
که چه می شد اگر باغچه خانه ما سیب نداشت

زندگی قانون نیست !

زندگی قافیه باران است ...

من اگر پاییزم ودرختان امیدم همه بی برگ شدند ،

تو بهاری وبه اندازه باران خدا زیبایی

وبلندای امیدت پاس داشتی مداوم برای زندگی است .

گفتم :خسته ام .

گفتی : "از رحمت خدا ناامید نشوید"

                                                      (زمر ، 53)

گفتم : هیچ کس نمی داند که در دلم چه می گذرد .

گفتی : "خدا میان انسان و قلبش است"

                                                      (انفال ، 24)

گفتم : غیر از تو کسی را ندارم .

گفتی :"ما از رگ گردن به شما نزدیک تریم"

                                                      (ق ، 16)

گفتم : اما انگار ما را فراموش کرده ای .

گفتی :"مرا یاد کنید ، تا یاد شما باشم "

                                                      (بقره  ، 152)

گفتم : تا کی باید صبر کنم ؟

گفتی :"تو چه می دانی ، شاید موعدش نزدیک باشد "

                                                      (احزاب ، 63)

گفتم : تا آن وقت چه کار کنم ؟

گفتی :"صبر کن ،که خدا پاداش نیکوکاران را تباه نمی کند"

                                                      (هود ، 115)

گفتم :چرا مرا زود به مقصد نمیرسانی ؟

گفتی :"شاید آن چیزی که شما دوست دارید به صلاحتان نباشد "

                                                      (بقره ،216 )

گفتم : آیا مرا مورد محبت خود قرار نمی دهی ؟

گفتی :"خدا به همه مردم عطوفت و مهربانی دارد "

                                                     (بقره  ،143)

این چه حرفیست که در عالم بالاست بهشت

هر کجا وقت خوش افتاد همان جاست بهشت

دوزخ از تیرگی بخت درون تو بود

گر درون تیره نباشد همه دنیاست بهشت

نمی دانم چرا امشب واژه هایم خیس شده اند

مثل آسمانی که امشب می بارد....

و اینک باران

بر لبه ی پنجره ی احساسم می نشیند

و چشمانم را نوازش می دهد

تا شاید از لحظه های دلتنگی گذر کنم

مرا به خانه زهرای مهربان ببرید

به خاک بوسی آن قبر بی نشان ببرید

اگر نشانی شهر مدینه را بلدید

کبوتر دل ما را به آشیان ببرید

کجاست آن در آتش گرفته که مرا

برای جامه دریدن به سوی آن ببرید

کجاست آن جگر شرحه شرحه تاکه مرا

به سوی سنگ مزارش کشان کشان ببرید

مرا که مِهر بقیع است در دلم چه شود

اگر به جانب آن چها ر کهکشان ببرید

نه اشتیاق به گل دارم و نه میل به بهار

مرا به غربت آن هجده خزان ببرید

کسی صدای مرا در زمین نمی شنود

فرشته ها سخنم را به آسمان ببرید

از غم خبری نبود اگر عشق نبود

دل بود ولی چه سود اگر عشق نبود ؟

در سینه هر سنگ ، دلی در تپش است

از این همه دل چه سود اگر عشق نبود ؟

بی عشق دلم جز گرهی کور چه بود؟

دل چشم نمی گشود اگر عشق نبود

از دست تو در این همه سرگردانی

تکلیف دلم چه بود اگر عشق نبود؟

قیصر امین پور

مراقب گفتارت باش، آنها به کردار تبدیل می شوند .

مراقب کردارت باش، آنها به عادت تبدیل می شوند .

مراقب عاداتت باش، آنها به شخصیت تبدیل می شوند .

مراقب شخصیتت باش ، آنها سرنوشت تو خواهند شد.

حرف دل

نگاهم کرد در نگاهش هزاران شوق عشق را خواندم...

نگاهم کرد دل به او بستم...

نگاهم کرد اما بعدها فهميدم فقط نگاهم ميکرد...

هر نفس می رسد از سینه ام این ناله به گوش

که در این خانه دلی هست به هیچش مفروش !

چون به هیچش نفروشم؟ که به هیچش نخرند

هر که بار غم یاری نکشیده ست به دوش

سنگدل ، گویدم از سیم تنان روی بتاب

بی هنر، گویدم از نوش لبان چشم بپوش

برو ای دل به نهانخانه خود خیره بمیر

مخروش این همه ای طالب راحت !مخروش

آتش عشق بهشت است ، میندیش وبیا

زهر غم راحت جان است ،مپرهیز وبنوش

بخت بیدار اگر جویی با عشق بساز

غم جاوید اگر خواهی ،با شوق بجوش

پرو بالی بگشا ، خنده ی خورشید ببین

پیش از آنی که شود شمع وجودت خاموش !

فریدون مشیری

تاج از فرق فلک برداشتن

جاودان آن تاج بر سر داشتن

در بهشت آرزو ره یافتن

هر نفس شهدی به ساغر داشتن

روز، در انواع نعمت ها وناز

شب ، بتی چون ماه در برداشتن

صبح ، از بام جهان چون آفتاب ،

روی گیتی را منور داشتن

شامگه ، چون ماه رویا آفرین ،

ناز بر افلاک واختر داشتن !